ว่างนำคำ…

 

เมื่อปล่อยของหนักลงจากมือ

ผลคือความเบากายสบายตัว

เมื่อสละอุปาทานออกจากใจ

ผลคือรสสุขแปลกใหม่น่าอัศจรรย์

 

ปล่อยมือนั้นง่าย

ปล่อยวางสิยาก

ทุกคนรู้วิธีคลายนิ้ว

แต่กี่คนรู้วิธีคลายใจ

 

เบาตัวชั่วครู่จะดีอะไร

เบาใจชั่วนิรันดร์สิเยี่ยมจริง

 

แยกกายจากของหนัก

เพียงไม่นานก็ต้องหยิบขึ้นมาใหม่

แต่พรากจิตออกจากตัวตน

ให้สิ้นกาลก็ไม่กลับรวมเข้ามาอีก

 

ความว่างที่สมบูรณ์

กว้างกว่าฟ้า

ลึกกว่ามหาสมุทร

ไม่คับแคบเหมือนความไม่รู้

ไม่ตื้นเขินเหมือนความไม่มี

 

ความไม่มีอะไรเลย

เป็นเพียงจินตนาการ

ส่วนความว่างที่สมบูรณ์

เป็นเรื่องเกินจินตนาการ

 

คิดโดยปราศจากใครคิด

รู้โดยปราศจากใครรู้

ว่างโดยปราศจากใครว่าง

นั่งโดยปราศจากใครนั่ง

เป็นโดยปราศจากใครเป็น

แสนสบาย…

ด้วยจิตชนิดนั้น

จินตนาการจึงถึงความดับ

วันหนึ่งจะแปรเป็นรู้จริง

สัมผัสความว่างที่สมบูรณ์

 

ดังตฤณ

กันยายน ๒๕๕๐